Aşkın Alevi

Sonbaharın ilk serin akşamında, yeni evlerinin loş ışıkları altında, genç kadın kocasına aşkla bakıyordu. Üzerindeki rahat ama zarif elbise, tenindeki zengin ve yoğun parfümle adeta bütünleşmişti. Bu sağlam ve güçlü koku, yeni bir başlangıcın heyecanını ve birbirlerine duydukları derin tutkuyu yansıtıyordu.

Genç adam, karısının boynuna sokularak fısıldadı: “Bu kokun… Arfua 40… Her zamanki gibi büyüleyici. Sanki etrafımda sıcak ve yakıcı bir alev yaratıyor.” Kadın, kocasının saçlarını okşayarak gülümsedi: “Senin için süründüm. Bu koku, içimizdeki o yoğun sevgiyi, o ateşli şehveti anlatıyor. Birbirimize direnmek değil, teslim olmak istiyoruz.”

Adam, burnunu karısının saçlarına gömerek kokunun çiçeksi ve baharatlı notalarına hayran kaldı: “O zambak kokusu ne kadar narin ama aynı zamanda o kan portakalının canlılığı ve zencefilin o hafif kıpırtısı…” Kadın başını sallayarak onayladı: “Evet, tıpkı bizim ilişkimiz gibi. Farklı ama birbirini tamamlayan notalar. Sonbaharın o sıcaklığını ve kışın o güven veren sağlamlığını bir arada hissettiriyor.”

Adam merakla sordu: “Sandal ağacının o derin ve sıcak esintisi de sanki bu aşkın alevini daha da yükseltiyor.” Kadın, kocasının gözlerinin içine aşkla bakarak cevap verdi: “Kesinlikle. Bu koku, özellikle bu soğuk sonbahar ve kış gecelerinde, birbirimize daha da yakınlaşmamızı sağlıyor. Sanki kalplerimizdeki o ateşi her an canlı tutuyor.”

Adam, karısının yüzünü avuçlarının içine alarak fısıldadı: “Bu kokuya direnmek imkansız. Tıpkı sana direnmek gibi. Beni her zaman kendine çekiyor ve o sonsuz aşka teslim olmamı sağlıyor.” Kadın, kollarını kocasına dolayarak fısıldadı: “O zaman, bu yeni başlangıcımızın, bu aşkın alevi hiç sönmesin…”